Jo Heath skrifar: Ég ólst upp á bóndabæ með átta systkinum. Pabbi elskaði mig en hann var annaðhvort úti á ökrunum eða í bænum að drekka. Mamma hataði mig. Öll systkini mín geta borið vitni um það.
Þótt ég hefði ekki haft orð yfir það þá var ég afar þunglynt barn. Fjögurra ára gömul gerði ég veika tilraun til sjálfsvígs.
Dag einn, þegar ég var um sjö ára gömul, klifraði ég upp í tré og sat með fuglunum þegar ég fékk hugmynd. Þrátt fyrir að ekkert benti til þess að á heimilinu byggju trúaðir einstaklingar, sóttum við engu að síður kirkju í bænum reglulega. Hefð, grunar mig. Allavega, ég hafði heyrt um þennan „Guð“ en vissi auðvitað eiginlega ekkert um hann; þó hlýt ég að hafa skilið að hann vildi okkur vel.
Uppi í trénu talaði ég við þennan mögulega „Guð“ og sagði við hann: „Ef það er raunverulega til Guð, þá væri líf mitt ekki svona hræðilegt,“ og samstundis var ég vafin ósýnilegum örmum með höfuðið þétt upp að brjósti hans og ég fann yfirnáttúrulegan yl! Ég hafði ALDREI upplifað slíka ást!
Hljóðlát rödd sagði „haltu út, þegar þú verður 18 ára mun allt verða betra.“ Frá 7 til 18 ára aldurs átti ég mörg myrk tímabil en hélt fast í þessi orð, og viti menn, 18 ára tók líf mitt nýja stefnu og Guð hefur haldið áfram að blessa mig langt umfram mínar villtustu drauma. Hérna megin grafar mun ég ekki vita hvort ég var heimsótt af Guði sjálfum, Jesú eða engli, en ég var svo sannarlega heimsótt.