Efahyggjufólk segir gjarnan að ekki sé hægt að treysta Biblíunni. Þegar þetta ber á góma finnst mér gott að byrja á því að biðja spyrjandann um að vera nákvæmari. Ef einhver segir við þig að Biblían sé full af mótsögnum eða goðsögnum biddu hann þá um að sýna þér dæmi. Sjáðu til, flestir gera sér ekki grein fyrir því að sagnfræðingar taka Biblíuna jafn alvarlega og hverja aðra forna heimild.
Það eru einkum þrjú próf sem sagnfræðingar geta notað til að ákvarða hvort tiltekið skjal sé sögulega áreiðanlegt. Þetta eru bókfræðilega prófið, innra prófið og ytra prófið.
Bókfræðilega prófið skoðar forn handrit Biblíunnar og spyr hvort texti nútímans sé sá sami og í upprunalega skjalinu. Einfalda svarið við þeirri spurningu er já. Við höfum þúsundir fornra handrita af Biblíunni, allt frá upphafi 2. aldar og fram á miðaldir. Það sem þessi handrit sýna er að texti Biblíunnar hefur varðveist mjög nákvæmlega. Við getum treyst þeirri Biblíu sem við höfum í dag.
Í öðru lagi höfum við innra prófið. Við getum spurt hvort textinn sem við erum að skoða hafi verið skrifaður af sjónarvottum. Hér er mjög áhugavert að taka Nýja testamentið sem dæmi. Flestir fræðimenn myndu tímasetja guðspjöllin mjög, mjög snemma – um miðja eða seint á 1. öld e.Kr. Bréf Páls eru jafnvel eldri, í sumum tilfellum skrifuð innan 20 ára frá dögum Jesú, vel innan æviskeiðs sjónarvotta atburðanna.
Að lokum höfum við ytri sönnunargögn, einkum fornleifafræðina. Aftur og aftur hefur fornleifafræðin staðfest Biblíuna. Þótt fornleifafræðin sanni ekki að Biblían sé sönn, sýnir hún fram á að höfundar Biblíunnar þekktu sína sögu, landafræði og stjórnmál.
Allt þetta þýðir að Biblían á skilið að vera tekin jafn alvarlega og hvert annað fornt sagnfræðilegt skjal.
Þegar þú hittir efahyggjufólk, deildu þessum upplýsingum með því og hvettu það til að lesta Biblíuna sjálft áður en felldur er dómur yfir henni.